مرنج

درخواست حذف این مطلب
حافظ از باد خزان در چمنِ دهر مرنج.
بله دیگه. از باد خزان در چمن دهر مرنجید!
.
.
الصاقیه: توی چهار سال دبیرستان، یکی از بزرگترین لذت هام این بود که شعرای حافظ و سعدی رو بخونم و نوع ترکیب های اضافی رو تشخیص بدم. انسانی نبودیم و کافی بود اضافۀ تشبیهی و استعارۀ مَکنیه رو بلد باشیم. هفتۀ پیش، وقتی بیت بالا رو توی گنجور دیدم، دقیقا همون حسّ کلاس های پر از بوی عرق ادبیات با اون معلم بی حال و حوصله رو تجربه ؛ کلاس هایی که فقط با پیدا نوع ترکیبات اضافی توی اشعار و نثرهای فصول بعدی می شد تحملشون کرد.
چمن دَهر! اضافۀ تشبیهی. همین! بعد از این، همه چی ل کننده می شه تا ترکیب اضافی بعدی.